“سالهای مشروطه” و تمسخر تاریخ

نگارش:Freedom

دیشب بطور کاملاً اتفاقی، و البته بنابر توفیق اجباری، شاهد قسمتی از سریال "سالهای مشروطه" بودم. دست برقضا، قسمتی بود که در آن قرار بود سیدعلی محمد باب را اعدام کنند. البته سازندگان سریال از خجالت شان هم کشده بود پیشوند سید را نمی گفتند، بگذریم.

ماجرای اعدام حضرت باب خیلی خیلی مضحک تصویر شده بود که از بی سوادی تهیه کنندگان سریال و عدم آگاهی آنان از این واقعه تاریخی حکایت داشت. واقعه ای که در تواریخ بابی، بهائی و حتی اسلامی بصورت متواتر آمده است. اما این نمایشی که آقای ورزی ارائه داده اند برای اولین بار در تاریخ اتفاق افتاده و آنهم نه تبریز بلکه در شهرک سینمائی و کارگردانش هم دست غیب کردگار نبوده و دستان ورزی بوده!!

جدای از اهانت شبکه 3 سیما و کارگردان این مجموعه به مقدسات بابی و بهائی این سریال حتی کوچکترین موارد تاریخی را نیز رعایت نکرده است. برای مثال واقعه اعدام باب را بررسی می کنیم.

آنطور که در سریال نمایش داده شد، در یک آن باب را کنار دیوار گذاشته و شلیک کردند و بعد ایشان فرار کرده و قایم شده بودند و فوج سربازان، که البته نمردیم و معنای فوج را هم فهمیدیم، وی را یافته و تیرباران کردند. به همین سادگی!

هرکس که اندک سوادی داشته باشد و بتواند تاریخ را بخواند، متوجه می شود که سراسر این روایت دروغ بوده و تنها راستی آن همین تیرباران سیدباب است. اما ماجرا واقعاً چگونه بود؟

«... امير کبير فرمان ثانی برای برادر خويش ميرزا حسن خان صادر فرمود و مضمون فرمان از علمای اعلام تبريز که رکن رکين مذهب جعفر عليه السّلام و حصن حصين طريقه اثنی عشريّه اند، فتوای صحيح صريح گرفته ، فوج ارامنهء اروميّه را حاضر ساخته، در ملأ ناس باب را آويخته امر به شلّيک فوج نمايد. ميرزا حسن خان فرّاش باشی خويش را احضار نمود و دستور العمل داد.

باب را عمّامه و شال که علامت سيادت بود برداشته و با چهار تن از تابعان به ميدان سرباز خانهء تبريز آورده ، در حجره ای محبوس نمودند و چهل سرباز ارامنهء تبريز مستحفظ قرار دادند. روز ثانی فرّاش باشی باب را با يک جوانی که مسمّی به آقا محمّد علی و از نجبای تبريز بود به فتوای عالم مجتهد ملّا محمّد ماماقانی و مجتهد ثانی ميرزا باقر و مجتهد ثالث ملّا مرتضی قلی و غيره تسليم سام خان سرتيپ فوج ارامنهء اروميّه نمود.

در وسط پايه همان حجره که محبوس بودند ميخ آهنی کوفتند و دو ريسمان آويختند، به يک ريسمان باب را و به ريسمان ديگر آقا محمّدعلی را معلّق نموده محکم ساختند ، به قسمی که سر آن جوان بر سينهء باب بود و اطراف بامها از کثرت جمعيّت موج ميزد. يک فوج سرباز سه صف بستند. صف اوّل شلّيک نمود و از پی، صف ثانی آتش داد و از پس، صف ثالث تير باران نمود.

دخان عظيمی از آتش شلّيک حاصل شد. چون دود متلاشی گشت، آن جوان را ايستاده و باب را در همان حجره که در پايه‌اش آويخته بودند در نزد کاتبش آقا سيّدحسين نشسته ديدند. به هيچ يک ادنی آسيبی نرسيده بود.

سام خان مسيحی گفت ما را معاف بداريد. نوبت خدمت بفوج ديگر رسيد و فرّاش باشی دست کشيد. آقا جان بيک خمسه سرتيپ فوج خاصّه پيش آمد و باب را با آن جوان دو باره به همان ميخ بستند و باب بعضی صحبت ها می داشت. معدودی فارسی دان فهميدند و سايرين صدائی می شنيدند.

باری سرتيپ فوج خويش را حاضر ساخت . پيش از ظهر بيست و هشتم شعبان سنهء هزار و دويست و شصت و شش يک مرتبه امر بشلّيک نمود. در اين شلّيک گلوله ها چنان تأثير نموده بود که سينه مشبّک گشته و اعضاء کلّ تشريح شده مگر صورت که اندکی آزرده شده بود...» [1]

همانطور که می بینید اولاً که سیدباب تنها اعدام نشدند که در این سریال کاملا برعکس بود، دوماً ایشان را با طنابی آویزان کرده بودند که در سریال مذکور تنها ایشان را به کنار دیوار قرار دادند، سوماً فوج ارامنه که بار اول شلیک می کنند با دیدن آن واقعه از تیراندازی انصراف می دهند که در این سریال چنین چیزی نبود. چهارماً میدان محل تیرباران باب مملو از جمعیت بود، اما گویا در این سریال آقای ورزی ترجیح داده بودند حضرت باب را در کوچه ای بن بست!! اعدام کنند. پنجماً حضرت باب فرار نکردند بلکه به درون حجره رفته و صحبتهای خودشان را با کاتبشان ادامه دادند.

از همه اینها که بگذریم، بعد از تیرباران حضرت باب در این سریال نشان داده شد که حضرت بهاءالله از عده ای بعیت می گیرند و ... بعد هم یک نفر را نشان دادند که البته تنها دست و عصایش نشان داده شد که او به آن جماعت امر می کرد که بعله شما باید با بهاءالله بیعت کنید که امیرکبیر را از بین ببرید.

اگر ماجرای بیعت بهاءالله و اعلام پیامبری ایشان آنگونه است که ورزی می گوید، پس جریان باغ رضوان که در تواریخ بهائی موجود است را چگونه توجیه می کنید؟ حتما آقایان تاریخ امربهائی را بهتر از بهائیان می دانند.

جالب است که حضرت بهاءالله بعد از شهادت حضرت باب، سر به صحرای هجر می گذارد ودر مناطق کوهستانی کردستان مدتی رحل اقامت می افکند:

«... شهادت حضرت باب و مقارن آن واقعهء کشته شدن اکثر پيشروان و رهبران آن نهضت جوان ، جامعهء پيروان حضرت باب را متشتّت و متفرّق و مأيوس و پريشان ساخته بود . هنگامی که کوشش حضرت بهاءاللّه برای گردهم آوردن بابيانی که به عراق عرب فرار کرده بودند مورد حسادت واقع شد و اختلاف و نفاق در جامعهء بابيان پديدار گرديد، حضرت بهاءاللّه طريقی را که کلّيّهء فر ستادگان الهی پيموده بودند اختيار نمودند و سر به صحرای هجر نهادند و در مناطق کوهستانی کردستان عزلت گزيدند . آن حضرت خود در ايّام بعد در بارهء اين مهاجرت چنين فرموده‏اند : "مهاجرتم را خيال مراجعت نبود " و "مقصود جز اين نبود که محلّ اختلاف احباب نشوم و مصدر انقلاب اصحاب نگردم "...»[2]

پس مشخص می شود که بلافاصله بعد از شهادت حضرت باب بیعتی و جانشینی ای در کار نبوده. اصولاً لفظ جانشین در این مورد اشتباه است مگر اینکه حضرت محمد را نیز جانشین حضرت مسیح بدانیم، در حالی که آن دو هر کدام دو پیامبر مستقل بودند که در ادامه ی نقشه ی الهی مبعوث شده بودند و بحث جانشینی در میان نیست.

برای طولانی نشدن بحث از ذکر واقعه رضوان خودداری می کنم باشد که متحریان حقیقت با رجوع به کتب تاریخی بهائی، خود نسبت به آن واقعه کسب اطلاع نمایند.

اما آن شخص عصا بدست چه کسی بود؟ کاملا واضح و مبرهن است از آنجائی که چنین بیعتی اصلاً در تاریخ اتفاق نیافتاده، پس آن شخص هم وجود خارجی ندارد و بیشتر زائیده ی اذهان سرشار از توهم است. از بنده نشنیده بگیرید اما اگر در ادامه سریال آن شخص را دیوید بن گوریون معرفی کردند هم شما تعجب نکنید!

بهرحال تا اینجا که آقایان تمام توهمات خودشان را بجای تاریخ به خورد مردم داده اند، بعید نیست برای اینکه سناریوی ارتباط بهائیان با اسرائیل را نیز کامل کنند، بخواهند طوری نشان دهند که همه چیز زیر سر اسرائیلی هاست!! اسرائیلی هایی که آن موقع هنوز وجود نداشتند. اما وقتی در این سریال سن حضرت بهاالله حدود 50 ساله نشان داده می شود، در حالی که آن حضرت در هنگام شهادت حضرت باب حدود 32 ساله بوده اند نه 50 ساله!! بعید هم نیست برای نشان دادن ارتباط توهمی بهائیان و اسرائیل دیوید بن گوریون، بنیانگزار اسرائیل نوین، و اولین رئیس جمهور اسرائیل را از آینده به گذشته انتقال دهند و تاریخی بسازند که تاریخ در آینده از مرور آن شرمسار شود.

خلاصه اینکه این سریال فاقد هرگونه ارزش تاریخی و هنری است و تنها میتوان آن را شکل تصویری ردیه های موجود علیه بهائیان نامید. انشالله که روزی در ایرانی آباد و آزاد شاهد ساخت سریال هایی تاریخی، بدون تحریف و غرض ورزی باشیم.

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."